Spring naar content
Terug naar ervaringsverhalen

Het verhaal van Michelle

"‘Ik leerde om zelf beslissingen te nemen’"

Michelle (29) kreeg te horen in de kliniek dat de eetstoornis altijd een groot onderdeel van haar leven zou blijven. Dat ze daarmee moest leren leven. Michelle zelf wilde het niet zo zwaar zien en werkte hard aan zichzelf. En nu, na tweeënhalfjaar beschermd wonen bij Lister, is ze al een tijdlang op gezond gewicht, voelt ze zich vrij qua eten, woont ze samen en vindt de begeleiding alleen nog ambulant plaats.

Michelle had een aantal opnames achter de rug voor haar anorexia bij Rintveld. Ze wilde op zichzelf gaan wonen, maar kon dat nog niet. Haar stap naar zelfstandigheid startte in de woongroep voor mensen met een eetstoornis bij Paulus Potterhage. Een hele overgang. ‘In de kliniek was veel structuur en grotendeels ingevuld. Vooral wat betreft eten. Je moest daar bijvoorbeeld drie boterhammen eten tussen de middag. Bij Lister mocht ik er ook gewoon één als ik dat wilde.’ Die vrijheid was eng, maar versterkte ook het gevoel zelf de touwtjes in handen te hebben. ‘Ik leerde om zelf beslissingen te nemen.’

Mijzelf leren kennen

‘Het eerste jaar was ik een en al eetstoornis. Ik werkte aan doelen als stoppen met braken en me aan mijn eetlijst houden. De begeleiding hielp me hier goed bij, en het contact met de andere meiden was heel steunend. Wat me ook goed deed was met elkaar wandelen na het avondeten. De zinnen verzetten. Ook volgde ik een goede therapie, de dialectische gedragstherapie.’

‘Het tweede jaar was ik al minder bezig met (niet) eten en meer met wie ik ben en wat ik wil. Lister ondersteunde me ook op die gebieden. Zoals werk en vrijetijdsbesteding. Ik leerde steeds beter mijzelf kennen. Ik studeerde fysiotherapie maar liep daarin vast. Nu werk ik vrijwillig als maatschappelijk begeleider bij vluchtelingenwerk. Voor mij is het goed iets buiten de deur te doen.’

Zoveel meer dan eten

Michelle merkte dat ze het op een gegeven moment zat was, dat het altijd maar over eten ging. Haar leven was inmiddels zoveel meer dan dat. Ze voelde zich niet meer thuis in de eetgroep, maar was ook nog niet toe aan zelfstandig wonen. Haar volgende stap was naar een regulier beschermde woonvorm van PPH. Hier heeft ze een half jaar gewerkt aan doelen als zelfstandigheid, en momenteel krijgt ze alleen nog ambulante begeleiding. Michelle is namelijk gaan samenwonen met haar vriend. Het gaat haar goed, zolang ze zichzelf in acht neemt. En haar volgende stap? ‘Ik wil heel graag een gezinnetje. Ik werk nu aan de voorwaarden hiervoor.’