Spring naar content
Terug naar ervaringsverhalen

Het verhaal van Rogier van Wilpe

"‘Ik weet nog dat ik als kind die mensen zag, onder de brug. En ineens waren ze weg.’ "

Rogier: ‘Ik probeer me af te stemmen op Theo’s plannen. Heel actief of vanaf de zijlijn.”

De Maliehof voelt als een soort van thuis voor Theo Smit, hij woont er dan ook al tien jaar. Nu gaat deze locatie dicht per 1 december 2014. Hij was er liever blijven wonen, maar tegelijkertijd heeft hij ook zin een nieuwe start te maken. Gelukkig gaat zijn persoonlijke begeleider Rogier van Wilpe ook mee naar locatie Wittevrouwen. Dit is niet een verhaal van alleen Theo, of alleen Rogier. Nee, je merkt dat er meer is tussen de twee mannen. Een soort broederschap. Theo wilde liever niet herkenbaar in beeld, maar voor een foto samen met Rogier maakt hij een uitzondering!

Het gesprek loopt niet vlot. Theo heeft net het artikel in Elsevier gezien waaraan hij meewerkte. De correcties die hij aangaf, zijn niet allemaal doorgevoerd. De kopregel maakt hem boos. ‘Ik ben geen junk, ik ben gewoon een mens!’ Voor mij zit een eerlijke, oprechte man die veel meegemaakt heeft in zijn leven.

Rogier is zijn pb’er: “Theo kan openhartig zijn, maar dan moet je het vertrouwen niet beschamen. Wat ik vooral waardeer is de wederkerigheid tussen ons. Ik ben hier in 2008 gestart, kwam net van school en ontmoette Theo. Zonder dat hij het wist, heeft hij mij ook gevormd.” Theo heeft veel meegemaakt, raakte verslaafd aan speed en heroïne, zwierf in Hoog-Catharijne, woonde in De Baronie en deed vrijwilligerswerk bij Stichting Goud. Zijn ouders overleden jong. Theo: “Ik maak mij nu vooral zorgen om mijn broertje, hij is gedetineerd. Ik mag hem niet bezoeken. Gelukkig heb ik net weer post van hem gehad.”

Samen huilen

Theo en Rogier hebben samen een voetbaltoernooi gespeeld, maar ook samen in het ziekenhuis gezeten. Samen gelachen en samen gehuild. “Theo is heel sociaal en graag onder de mensen, maar heeft lichamelijk veel te verduren gehad”, vertelt Rogier. Theo vult aan: “Van op een dag blind aan mijn rechteroog, een diagnose longkanker naar: ‘o nee, toch niet’. En kantje boord gelegen door een ontsteking en daardoor veel vocht in mijn rug en longen. Ik heb toen voor langere tijd in het ziekenhuis gelegen en moest revalideren in De Hoogstraat.” De artsen vertelden hem dat hij waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen. “En het mooie was, dat dit hem juist enorm triggerde”, vertelt Rogier. “Kijk, hij loopt.”

Verhuizen

Theo woont nu alleen in het tuinhuis van de Maliehof. Er zijn al wat bewoners vertrokken. Naar het Leger des Heils en de Jaap Edendreef, of naar Beschermd Wonen. “Er gaat nu veel gebeuren met de elf bewoners die nog over zijn”, vertelt Rogier. Theo wacht het nog even af. Op locatie Wittevrouwen mag je gelukkig drugs gebruiken. Maar om een plek te krijgen, moeten ook daar bewoners verhuizen. Vooral zijn ex met haar vriend, vindt Theo. Als een locatie sluit, veroorzaakt dat een sneeuwbaleffect richting andere locaties. “Ik hoop een ruime kamer te krijgen met een nieuw dekbedhoes en nieuw kussen. Lekker! Ik vind het ook prettig om mij even terug te kunnen trekken, samen met mijn tv, lampjes en Boeddhabeeldjes. Die bracht een casemanager van Lister voor mij mee uit Nepal.”