Spring naar content
Terug naar ervaringsverhalen

Het verhaal van Céline, Christine en hulphond Dobby

"Ik heb mijn herstel op poten!"

In 2015 bereikt het leven van Christine van Zeben (38) een dieptepunt met een suïcidepoging. Er volgen er nog vier. Ze loopt vast op meerdere gebieden door een complexe PTSS, veroorzaakt door jeugdtrauma’s. Ze loopt wel eens binnen bij Ontmoetingscentrum De Wenck, waar ze boven woont. Op dat moment loopt de aanvraag voor Lister al vanuit keukentafelgesprekken met Altrecht. Daar komt naar voren dat Christine veel meer hulp, dan alleen huishoudelijk, nodig heeft. Meer structuur in haar leven, minder angst. Céline Kersten wordt haar PB’er en wint haar vertrouwen. Net als hulphond Dobby.

Ik vertrouwde niemand

“Ik redde mezelf altijd wel. Dat zei ik tenminste. Toch kon ik eigenlijk meer hulp gebruiken dan ik toegaf. De start bij Lister was heftig, echt een sprong in het diepe. Ik was er slecht aan toe, wilde niet meer leven, wist niet wat ik moest, wat ik wilde, wat ik kon. Céline startte met het afstemmen van alle betrokken lijnen: huisarts, psychiater, psycholoog, noem maar op. Ik vertrouwde niemand, dat is nog steeds moeilijk. In 2006 kreeg ik de diagnose Borderline waar ik niet 100 procent achter stond. Ik had veel meer het idee dat mijn problemen met vroeger te maken hadden. Ik had traumaverwerking nodig. Na veel wachten, vechten, mij niet begrepen voelen, kwam Lister en dus Celine in mijn leven die mij steunde en die een team met mij vormde in de gesprekken met hulpverlening. Zij zag gelukkig dat ik precies wist wat ik wilde, maar dat hulpverleners daar nooit helemaal naar luisterden en teveel op mijn problematiek focusten. Ik had dan de neiging om mezelf te blijven herhalen, en tenslotte in mijn gefrustreerde schulp te kruipen. Céline kon mij daar goed uithalen door te zeggen dat ik daarmee niet bereikte wat ik wilde. Elke keer weer de cirkel ingaan, hielp uiteindelijk niet. Celine bewoog met mij mee, maar stuurde niet. Zo hielp ze mij om eindelijk de regie te pakken”.

Herstel op poten

In 2016 werd Christine ruim drie maanden opgenomen in de Verwerkingskliniek in Friesland, die Traumaverwerking en DGT combineert. Een lichtpuntje voor Christine, want net daarvoor gaat het niet goed met haar. Het vele wachten en de onzekerheid wat haar in het Noorden te wachten staat, maken haar wankel. “Ter overbrugging bracht ik haar in contact met het Topdog-project van Herstel op Poten”, vertelt Céline. “De vraag of een hulphond iets voor Christine kon betekenen, werd al snel met een volmondig ‘ja’ beantwoord. Ze kon direct haar emoties bij een hond kwijt en ze kwam tot rust. Heel mooi om te zien”. De Verwerkingskliniek heeft Christine veel gebracht. “Meer zelfvertrouwen, minder spanning en meer regie over de herbelevingen van vroeger. Nooit gedacht dat dit kon. Toen ik bijna uit Friesland vertrok, was Dobby daar, mijn hulphond, mijn maatje, mijn alles. Hij is altijd dichtbij, maakt mij wakker uit nachtmerries en haalt mij zelfs uit een herbeleving als die te lang duurt. De minst tactische manier is dan een poot in mijn gezicht”, lacht Christine. “Dobby geeft ook structuur aan mijn dag. Op dagen dat het minder gaat, moet ik ‘m toch uitlaten. Ook heb ik geleerd voor Dobby op te komen, want een hulphond mag bijvoorbeeld niet geweigerd worden in een restaurant. Of ik spreek volwassen mensen aan die Dobby willen aaien. Ik krijg ook veel leuke reacties, leer over mijn PTSS te praten en doorbreek taboes. Zoals Céline zo mooi zegt: ‘ik zie geen beren meer op de weg, maar ga de beren aan’. Ik heb geen doodswens meer, weet waar ik sta en geniet weer. Ik doe vrijwilligerswerk bij Herstel op Poten en ja, ik heb mijn eigen herstel op poten. Ik leef”.

 

 

Meer lezen over Herstel op poten?

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.