Spring naar content
Terug naar ervaringsverhalen

Het verhaal van Mandy Jansen

"Eindelijk weer een eigen thuis "

Nog maar vier jaar geleden zag Mandy Jansen (29) het leven niet meer zitten. Ze had zelfs al een afscheidsbrief aan haar moeder geschreven. Een stemmetje in haar hoofd zei dat ze nog niet mocht opgeven en eerst moest proberen hoe het leven zonder drugs zou zijn. Ze zocht hulp en kwam bij de antroposofische Arta-Lievegoed Kliniek terecht. Na zes weken detox op een afdeling voor dubbele diagnoses volgde een traject van een half jaar. Dat maakte ze bijna helemaal af maar ze stopte een week voor het einde. “Ik had echt geen zin in dat afscheidsgedoe,” vertelt ze.

Waarschijnlijk kreeg ze daardoor geen nazorg. Mandy had daar een jongen leren kennen waar ze een relatie mee kreeg. Die duurde twee jaar en hoewel ze geen drugs meer gebruikte, sloop het gebruik van alcohol er in. Ze viel in een gat omdat alle structuur wegviel en al snel verviel ze ook weer in haar oude gewoonte om ’s nachts te leven. Ze woonde weer bij haar vader maar door de verschillende ritmes leefden ze compleet langs elkaar heen.

Wonen & werken

Vier maanden later kreeg Mandy een eigen woning. Na jaren van wonen in (daklozen)opvang, op kamers en bij haar vader had ze eindelijk weer een thuis. Haar huisarts verwees haar naar Lister voor ambulante begeleiding. Samen met Janny dacht ze na over dagbesteding en scholing. Via Werk & Activering van Lister kwam ze bij het REA College terecht waar ze een beroepskeuzetest en snuffelstages kon doen. Ook speelde ze met de gedachte om net als haar opa laborant te worden. Mandy probeerde van alles uit op zoek naar wat bij haar paste. Zo deed ze de cursus Bewegen werkt. Ze bleek goed te zijn in het motiveren van anderen en de trainer dacht dat ze bijvoorbeeld sportcoach of personal trainer kon worden. Toch was dat het ook niet helemaal. Eigenlijk wilde Mandy dierenartsassistente worden maar daar is te weinig werk in. Wel ging ze als vrijwilliger bij de dierenambulance aan de slag.

Uitdaging

Al doende verstreken er twee jaren en toen werd ze opgebeld door Therese Venema van W&A. “Therese had onthouden dat ik wel in een laboratorium wilde werken en kwam met twee vacatures, “ glundert Mandy. “Ik vind het echt heel gaaf dat ze dat nog wist en was razend enthousiast.”

Het ging om vacatures voor mensen met een Wajong-uitkering betreft werken in een bacteriologische keuken bij de Universiteit van Utrecht. “Het was een hele klus om een sollicitatiebrief met CV te schrijven maar het is met wat hulp van mijn begeleidster Janny wel gelukt,” vertelt ze  verder. “Ik werd eerste uitgenodigd bij UW-bedrijven en vervolgens voorgesteld als kandidaat. Ik was de eerste maar er bleken nog zes andere kandidaten te zijn. Voor het sollicitatiegesprek was ik bloednerveus maar dat heb ik ook met Janny samen voorbereid. Toen het eenmaal zover was, kreeg ik gelukkig eerst een rondleiding. Dat brak het ijs en ik voelde me gerustgesteld. Het gesprek ging goed en binnen een week werd ik uitgenodigd om een dagje proef te draaien. Toen vroeg ik me nog af of iedereen die kans kreeg maar ik was de enige!”

“We hebben van te voren een plan gemaakt om de werkuren op te bouwen en steeds vroeger te starten. Ik weet dat ik het kan. De grootste uitdaging is het werkritme,” vertelt ze. Mandy startte op 17 januari bij de Universiteit van Utrecht en ze heeft het heel erg naar haar zin: “Ik voel me gewaardeerd en zit echt helemaal op mijn plek.”