Spring naar content
Nieuwsoverzicht

Naastenliefde en vertrouwen in tijden van corona

Naastenliefde en vertrouwen in tijden van corona

Corona zorgt voor uitdagingen op vele gebieden. Dat ervaren we allemaal. Bij onszelf en bij onze cliënten. Maar wat doe je wanneer een cliënt vast zit in het buitenland, zonder vrienden en familie, zonder medicijnen en gaat decompenseren? Dit was de situatie die Ahmed Salama (Medewerker sociale samenhang & participatie)  en casemanager Sarah voor de kiezen kregen. Een bijzonder verhaal. 

Lockdown

Ahmed vertelt: “De dame in kwestie, een cliënt van Lister, was met haar broer afgereisd naar Tétouan, Marokko, voor een bezoek aan hun ouders. De broer moest eerder terug naar Nederland, waardoor zij ook alleen terug zou reizen. En toen brak corona uit. Vanuit de Nederlandse ambassade werden er terugvluchten georganiseerd, vanaf Nador. Dat betekende een flinke rit. Eenmaal daar aangekomen, ging het complete land in lockdown. Er werd een avondklok ingesteld. Mevrouw kon niet terug naar haar familie en werd opgevangen door een gezin, in een dorp van 20 kilometer vanaf Nador. Zonder medicijnen. Dat ging niet goed.” 

Op zoek naar hulp

De vrouw had telefonisch contact met Sarah. Ze was angstig, had psychotische klachten en wist niet waar ze was. De eerste uitdaging was om haar te lokaliseren. Er werd gevraagd of zij haar telefoon wilde geven aan één van de bewoners van het huis waar ze werd opgevangen. Hij vertelde waar ze waren. En dat bleek goed nieuws, want Ahmed kent deze regio als zijn broekzak. Vervolgens nam Ahmed contact op met het consulaat in Marokko. De procedure om de cliënt terug te kunnen laten vliegen werd uitgelegd. Dat betekende behoorlijk wat papierwerk. Vervolgens hoorden Ahmed en Sarah dagenlang niets. Wel kregen ze een telefoontje van de cliënte, die schreeuwde dat ze overal bloed zag. Er waren medicijnen nodig, en snel.

Een lange reis

Opnieuw schoot de bewoner van het huis te hulp. Hij fotografeerde de dichtstbijzijnde apotheek en stuurde dat naar Ahmed. Met behulp van Google vond hij de contactgegevens en belde. De apotheker bleek ook behulpzaam: hij zocht de benodigde medicijnen – die gelukkig aanwezig waren – en legde ze klaar. De bewoner kwam dit ophalen en wilde per se betalen. Ahmed licht toe: “Dit was zijn bijdrage om deze vrouw te helpen.” 

Ahmed vertelt verder: “Na een aantal dagen was het duidelijk dat er vanaf Casablanca vluchten naar Amsterdam gingen. Dat is een rit van 500 kilometer vanaf de plek waar de cliënte zat. Daarna zou ze direct het vliegtuig in moeten, maar dat durfde ze niet. Daarom belde ik met een vriend van me die in Casablanca woont. Ik vertelde hem dat hij me moest helpen. Dat deed hij zonder aarzelen. Hij is naar de apotheek gegaan voor kalmerende middelen – die dit hadden klaarliggen nadat wij vanuit Lister contact met hen hadden gehad over de medicijnen – en bracht deze naar haar. Dertig kilometer verderop.”

Weer thuis

De cliënte kreeg medische begeleiding tijdens de vlucht. Ook met deze man hadden Ahmed en Sarah contact. Hen werd verzekerd dat helemaal goed zou komen, hij zou goed opletten. Bij aankomst in Nederland zou de broer van de cliënte haar ophalen. Intussen regelde Sarah dat de crisisdienst was ingelicht, zodat de cliënte daar eventueel terecht zou kunnen. Ahmed hield vinger aan de pols bij de broer van de cliënte. Tot twaalf uur ’s avonds. Toen alles rustig leek te verlopen, kon ook Ahmed beginnen met afsluiten. En zo eindigde dit avontuur. Eind goed, al goed – gelukkig.