Spring naar content
Nieuwsoverzicht

Happy pride

Happy pride

Zaterdag 5 juni zou de Canal Pride in Utrecht plaatsvinden. Helaas gaat voor het tweede jaar op een rij de parade over de Utrechtse grachten niet door vanwege corona. Lister laat het eerste weekend van juni niet ongemerkt voorbij gaan. Daarom delen we graag hieronder het interview met Dylan en Isabelle over de eerste aanzet voor een actieve LHBTI community voor cliënten en medewerkers bij Lister.

Isabelle: ‘Het begon toen ik Dylan in 2019 tijdens de Gay Pride  in Utrecht op de boot zag staan. Ik zag allerlei organisaties en vroeg me af waarom Lister daar niet bij zat. Juist omdat Lister een organisatie is die veel waarde hecht aan ervaring en ervaringskennis dacht ik: we moeten hier ruimte voor gaan innemen en dit op de kaart zetten.’

Dylan: ‘Ik heb vanuit mijzelf, als gay, veel met dit thema. En ook met de LHBTI- gemeenschap waar ik veel vrienden in heb. Ik was dus meteen enthousiast.’

‘Je verbonden voelen met een gemeenschap heeft impact op  herstel.’

Verbazing
‘Toen ik mij ging verdiepen in waar dit thema was ondergebracht binnen Lister verbaasde het mij dat er vrij weinig over te vinden was,’ zegt Isabelle. ‘Omdat ik zelf weet hoe het is om zwart en bicultureel te zijn plus mijn eigen ervaring met het behoren tot een gemarginaliseerde groep, maakte dat ik bondgenoot wilde zijn. Ik ben me bewust van mijn privileges om een ruimte te creëren, zonder er zelf in te gaan staan. De cijfers liegen er niet om. Binnen de LHBTI gaat de worsteling met identiteit vaak gepaard met psychische kwetsbaarheid en depressie. Kunnen we daar óók oog voor hebben binnen de zorg die wij bieden?’

Uitleggen dat je ‘anders’ bent
Dylan: ‘Isabelle en ik deden een oproep en waren al blij met een opkomst van acht mensen. Tot onze verbazing waren er bijna 30 mensen aanwezig. Zowel werknemers als cliënten. Er was veel overlap in wat er besproken werd. Men miste kennis bij medewerkers, ze voelden zich veelal ongehoord en zochten een veilige plek om te delen en herkenning te vinden. Ik hoorde ook veel terug dat er binnen de begeleiding wel veel aandacht is voor de psychische kwetsbaarheid, maar niet voor de identiteit. Terwijl ik denk dat dit onlosmakelijk met elkaar verbonden is.’

Isabelle: ‘Waar we vaak op stuk lopen is dat we uitgaan van individuele intenties. Ik bedoel het goed, onze organisatie bedoelt het goed. Je moet én mensen daarvoor bedanken en tegelijkertijd vechten voor jouw ruimte. Is die intentie voldoende? Ik kan me voorstellen als ik in begeleiding kom en ik identificeer mij niet met man of vrouw en de eerste vraag is: ‘Ben je man of vrouw?’, dit heel confronterend kan zijn en je daarmee onbewust een cultuur en construct in stand houdt waarin het heel moeilijk is om het over dat soort onderwerpen te hebben.’

‘De vraag “ben je man of vrouw?” kan heel confronterend zijn.’ 

Dylan: ‘Mensen kunnen zich niet voorstellen: wat betekent het als je altijd maar moet uitleggen en moet verantwoorden dat je “anders” bent. Wie moet de brug bouwen, wie moet hierin concessies doen om onderdeel te zijn van de maatschappij? Een psychische kwetsbaarheid heb je, LHBTI ben je. Er is geen normaal, er is wel een norm. En tot die norm verhouden we ons allemaal bewust of onbewust toe.’

Een veilige plek
Isabelle: ‘Als wij staan voor inclusiviteit en iedereen mag zichzelf zijn, betekent dit ook ‘daad bij het woord voegen’. Kennis en kunde ontwikkelen binnen alle lagen is een streven. We zijn hierover in gesprek met de Academie. We willen ruimte bieden voor de gemeenschap waarin zij de thema’s en doelen van de werkgroep bepaalt. En vooral een veilige plek creëren waarin de gemeenschap duurzaam zijn plaats mag bepalen en innemen.’

Dylan: ‘Je verbonden voelen met een gemeenschap heeft impact op  herstel.’