Terug naar ervaringsverhalen

Het verhaal van Mo

"Eindelijk tussen normale mensen wonen, wat een feest"

Mohammed Boulji (45) is pas 16 jaar als hij na paar avonden blowen en gamen met vrienden stemmen van mensen hoort die er niet zijn. Door het crisiscentrum in het toenmalige Overvechtziekenhuis wordt hij doorverwezen naar de Willem Arntz Hoeve in Den Dolder, psychiatrisch ziekenhuis en onderdeel van Altrecht Geestelijke Gezondheidszorg. Diagnose: schizofrenie.  Na 29 jaar stapte hij daar vorig jaar naar buiten en woont nu zelfstandig aan de Neptunus in IJsselstein.

“Blowen was voor mij een uitlaatklep. Ik was jong en keek voor mijn gevoel mooier uit mijn ogen als ik blowde. Vanaf het moment dat ik in de Willem Arntz Hoeve kwam wonen, wilde ik er eigenlijk uit”. Mohammed’s zus Fatima Boulji zei tegen hem: “Als je je ziekte accepteert en weet wat het betekent, dan pas kun je hieruit”.

In de jaren die volgen doorloopt Mohammed (‘Mo‘) meerdere afdelingen en woont hij de laatste acht jaar zelfstandig binnen de Willem Arntz Hoeve. Fatima: “Wij vroegen ons op een gegeven moment als familie af: als hij hier goed apart kan wonen, waarom dan niet buiten de instelling? We zijn orthopedagoog Alieke en de broeders Eddy, Willem-Jan en Erik dankbaar dat zij Mo geholpen hebben om dit voor elkaar te krijgen. Mijn moeder en ik wonen in IJsselstein, een plekje dichtbij ons in de buurt was heel belangrijk. In mei 2017 was die plek er, een rustige flat waar hij eigen baas kan zijn”. Mo weet nog goed wat er door hem heen ging toen hij het bericht kreeg. “Eindelijk tussen normale mensen wonen, wat een feest.¨

Dansen op Bob Marley

PB’er Lisette Lambers werkt sinds oktober 2016 op locatie IJsselveld in IJsselstein. “Ik hoorde direct dat er een cliënt op de wachtlijst stond. Mo kwam hier alvast een keer per week op de Kookgroep om de mensen in de buurt te leren kennen”. Nu heeft Mo elke dag een druk programma: op maandag komt Fatima langs en loopt Mo even binnen bij Ontwikkelpunt Lister waar hij graag een praatje maakt aan de pooltafel; op dinsdag naar WIJ 3.0 in Nieuwegein voor meubelbewerking, op de fiets of met de taxi. Lisette vertelt dat Mo het fietsen opnieuw ontdekte: “Samen op de fiets met GPS naar Nieuwegein, ik fietste eerst naast hem en toen achter hem. Hij vond al snel zelf de weg”. Op woensdag en donderdag is Mo bij Reinaerde voor met name creatieve dingen en doet hij boodschappen met Lisette, Marcelle of Wouter van Lister. Dan kookt hij ook meteen voor 2 dagen. Vaak danst hij tijdens het koken op reggaemuziek van Bob Marley door de woonkamer. Op vrijdag fitnesst hij sinds kort bij Cliff van Lister. “Ik moet bezig blijven, want dan word ik moe en kan ik lekker slapen”, aldus Mo.

De vrouwen van Mo

Twee keer per dag loopt Mo bij op het Eurovisieplein bij Lister binnen. Dit geeft ritme aan zijn dag. “Ik zet de wekker, drink koffie, spring onder de douche en ga dan mijn medicatie halen. Voorheen belde mijn moeder mij wakker, maar dat hoeft nu niet meer”. Lisette brengt Mo daarnaast minimaal één keer per week een bezoek en heeft om de dag via WhatsApp contact met zus Fatima. Deze appgroep heet toepasselijk ‘De Vrouwen van Mo‘: Fatima, Lisette en Marcelle. Fatima is blij met deze groep: “Ik kan praktische dingen aangeven, we sturen leuke foto’s door, we ruilen een kookbeurt, dat soort dingen. Zonder De Vrouwen van Mo zou Mo niet zelfstandig kunnen functioneren en dat weet hij ook. Als je mij twee jaar geleden had gezegd dat hij hier zou wonen, had ik het niet geloofd. We hebben als familie rust gekregen. Hij verdient het om nu zo fijn hier te wonen. Mijn droom om hem te helpen in de echte wereld terug te komen, is uitgekomen. Hij kan het vaak nog niet geloven dat het hem gelukt is”. Fatima heeft Mo altijd met liefde geholpen. Mo: “Ze wilde in Den Dolder van dichtbij de controle houden door in de Ouderraad of het Bestuur zitting te nemen. We hebben een goede band, die alleen maar sterker wordt. Ik zit eindelijk letterlijk tussen de normale mensen.¨

Tekst: Anneke Pastoor
Beeld: Paula de Groot